മനുഷ്യചേതന ഉത്ഭവത്തിന്റെ നിഗൂഢതകൾക്ക് മുന്നിൽ എക്കാലവും വിസ്മയത്തോടെ നിശബ്ദമായിട്ടുണ്ട്. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും ജീവന്റെയും ബോധത്തിന്റെയും പ്രാരംഭദശകളെ തേടുമ്പോൾ തന്നെ, അതിനോളം പ്രാധാന്യമുള്ളതും എന്നാൽ ശാന്തവുമായ മറ്റൊരു ചോദ്യം അവശേഷിക്കുന്നു: ഒരു മനുഷ്യജീവൻ എപ്പോഴാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്? ഈ ചോദ്യം അത്യന്തം വ്യക്തിനിഷ്ഠമാണ്, അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളാകട്ടെ ദൂരവ്യാപകവും. നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ കാതലിനെയാണ് അത് സ്പർശിക്കുന്നത്. ഒരു സംസ്കാരവും ഈ ചോദ്യത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയിട്ടില്ല. ഒരു സമൂഹം ഇതിന് നൽകുന്ന ഉത്തരം ആ സമൂഹത്തിന്റെ ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങളെയും, ദുർബലരോടുള്ള സമീപനത്തെയും, മനുഷ്യജീവിതത്തിന് അത് നൽകുന്ന വിലയെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
നിരീക്ഷണവും ദർശനവും നീതിശാസ്ത്രവും സംഗമിക്കുന്ന ഇടങ്ങളിലാണ് ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം മനുഷ്യൻ ദീർഘകാലമായി തിരഞ്ഞത്. ചിലർ ശാരീരിക രൂപത്തിനും മറ്റുചിലർ ബോധമണ്ഡലത്തിന്റെ വികാസത്തിനും സാമൂഹിക അംഗീകാരത്തിനുമാണ് പ്രാധാന്യം നൽകിയത്. എന്നാൽ ആധുനിക ശാസ്ത്രം ഇതിലെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ വശത്തിന് കൃത്യമായ ഉത്തരം നൽകിയിട്ടുണ്ട്: രണ്ട് ബീജകോശങ്ങൾ സംയോജിച്ച് ഒരു പുതിയ ജീവിയായി മാറുന്ന നിമിഷം തന്നെ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യജീവൻ ആരംഭിക്കുന്നു. മോളിക്യുലർ ബയോളജിയും ജനിതകശാസ്ത്രവും ഈ പ്രക്രിയയെ ഇന്ന് സൂക്ഷ്മമായി വിവരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ധാർമ്മികമായ ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ജീവൻ എപ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്നു എന്നതിൽ നിന്ന്, ഏത് മനുഷ്യജീവനാണ് സംരക്ഷിക്കപ്പെടാൻ അർഹതയുള്ളത് എന്നതിലേക്ക് തർക്കങ്ങൾ വഴിമാറിയിരിക്കുന്നു.
സംസ്കൃതിയുടെ പാഠങ്ങൾ
അശരണരോടുള്ള പെരുമാറ്റമാണ് ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. ഉൽകൃഷ്ടമായ സംസ്കാരങ്ങളെല്ലാം തന്നെ തങ്ങളുടെ ദുർബലരായ അംഗങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ധാർമ്മിക നിയമങ്ങളും സംവിധാനങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഹിപ്പോക്രാറ്റിക് സത്യപ്രതിജ്ഞയും പ്രമുഖ മതദർശനങ്ങളും എൻലൈറ്റൻമെന്റ് ചിന്തകളുമെല്ലാം മനുഷ്യജീവൻ അതിന്റെ പ്രയോജനത്തിനപ്പുറം സ്വയം മൂല്യമുള്ളതാണെന്ന് അടിവരയിടുന്നു. ആധുനിക ശബ്ദങ്ങളും ഇത് തന്നെ ആവർത്തിക്കുന്നു. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ജയിലുകൾ നോക്കി ആ സമൂഹത്തെ വിലയിരുത്താമെന്ന് ദസ്തയേവ്സ്കി എഴുതി. ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം അത് കുഞ്ഞുങ്ങളോടും വയോധികരോടും രോഗികളോടും അശരണരോടും എങ്ങനെ വർത്തിക്കുന്നു എന്നതിലാണെന്ന് ഹ്യൂബർട്ട് ഹംഫ്രി നിരീക്ഷിച്ചു.
മറ്റുചില സമൂഹങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുത്തത് വ്യത്യസ്തമായ പാതകളായിരുന്നു. സ്പാർട്ടയിൽ ജീവിക്കാൻ യോഗ്യമല്ലെന്ന് വിധിക്കപ്പെട്ട ശിശുക്കളെ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു. റോമിലാകട്ടെ, നവജാതശിശുക്കളുടെ മേൽ പിതാക്കന്മാർക്ക് അമിതാധികാരമുണ്ടായിരുന്നു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യൂജെനിക്സ് പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ബുദ്ധിശക്തിയോ ശാരീരികക്ഷമതയോ മാനദണ്ഡമാക്കി മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം അളക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ സംസ്കാരങ്ങൾ കാലഘട്ടത്തിലും ലക്ഷ്യത്തിലും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നെങ്കിലും, ചില മനുഷ്യജീവന് മറ്റുചിലതിനേക്കാൾ മൂല്യമുണ്ടെന്ന വിശ്വാസം അവയിലെല്ലാം പൊതുവായുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് സമാനമായ വിധികൾ വൈദ്യശാസ്ത്ര പദാവലികൾക്കോ സാമൂഹിക വാദങ്ങൾക്കോ പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യ അവ നടപ്പിലാക്കുന്നത് എളുപ്പമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരുകാലത്ത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ അധികാരം ആവശ്യമായിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഇന്ന് സ്വകാര്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലൂടെ സാധ്യമാകുന്നു.
മനുഷ്യജീവനുകളെ അർഹമെന്നും അനർഹമെന്നും വിഭജിക്കുന്നത് ഒരു ധാർമ്മിക സംസ്കാരത്തിന് ദീർഘകാലം നിലനിർത്താനാവില്ല എന്ന ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ പരമ്പര വികസിക്കുന്നത്. മനുഷ്യജീവൻ അതിന്റെ സത്തയിൽ തന്നെ മൂല്യമുള്ളതാണെങ്കിൽ, ആ തത്വം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാകണം. അല്ലാത്തപക്ഷം ആ മൂല്യബോധം എല്ലായിടത്തും തകർന്നടിയും. ഇതിനിടയിൽ സുരക്ഷിതമായ മറ്റൊരു നിലപാടില്ല.
ഈ പരമ്പരയുടെ ലക്ഷ്യം
ഈ പരമ്പര ലക്ഷ്യമിടുന്നത് വ്യക്തതയാണ്, വിജയമല്ല. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പ്രാരംഭത്തെക്കുറിച്ച് ശാസ്ത്രത്തിനും തത്വചിന്തയ്ക്കും എന്ത് പറയാനുണ്ടെന്നാണ് ഇത് പരിശോധിക്കുന്നത്. യുക്തിസഹമായ ഒരു ധാരണയിലെത്തുക എന്നതിനാണ് ഇവിടെ പ്രാധാന്യം, അല്ലാതെ വൈകാരികമായ വാചകക്കസർത്തുകളിലൂടെ ആരെയും സ്വാധീനിക്കാനല്ല.
ബീജസങ്കലനത്തിലൂടെ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യജീവി അസ്തിത്വത്തിലേക്ക് വരുന്നു എന്ന കൃത്യമായ നിലപാടാണ് ഈ പരമ്പര സ്വീകരിക്കുന്നത്. ഈ അവകാശവാദം ഏതെങ്കിലും അധികാരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലല്ല, മറിച്ച് തെളിവുകളുടെയും യുക്തിയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ഇവ പരിശോധിച്ച ശേഷം ഒരു വായനക്കാരൻ വിയോജിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ആ നിഗമനം തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ പുറത്തല്ല, മറിച്ച് വ്യക്തമായ കാരണങ്ങളുടെ പുറത്തായിരിക്കണം.
തുടർന്നുള്ള അധ്യായങ്ങൾ ഈ ക്രമത്തിലാണ് വികസിക്കുന്നത്: രണ്ടാം അധ്യായം സൈഗോട്ടിനെ ഒരു സ്വയം നിയന്ത്രിത ജീവിയായി കാണുന്നതിന്റെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ വശങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുകയും അത് മാതാവിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് പുറത്ത് സ്വതന്ത്രമായി വികസിക്കുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് കാണിച്ചുതരികയും ചെയ്യുന്നു. മൂന്നാം അധ്യായം മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം കേവലം ശാരീരിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് ചുരുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു. നാലാം അധ്യായം നിയമവ്യവസ്ഥകൾ വ്യക്തിത്വത്തെ എങ്ങനെ നിർവചിച്ചുവെന്നും ജനിക്കാത്തവരോട് എങ്ങനെ വർത്തിച്ചുവെന്നും പരിശോധിക്കുന്നു. അവസാന അധ്യായം ഈ ചിന്തകളെ ഏകോപിപ്പിക്കുകയും ധാർമ്മിക തത്വങ്ങൾ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുമായി കൂട്ടിമുട്ടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന സങ്കീർണ്ണതകളെ അഭിമുഖീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ജൈവികമായ അനന്യത
മനുഷ്യജീവൻ ആരംഭിക്കുന്നത് ബീജസങ്കലനം എന്ന ജൈവികമായ ഒരു പ്രക്രിയയിലൂടെയാണ്. മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നുള്ള ക്രോമസോമുകളുടെ സംയോഗം അതുവരെ പ്രപഞ്ചത്തിലില്ലാത്തതും ഇനി ഒരിക്കലും ആവർത്തിക്കപ്പെടാത്തതുമായ ഒരു പുതിയ ജനിതകഘടനയ്ക്ക് രൂപം നൽകുന്നു. ഈ ജനിതകഘടന സ്വയം സംഘടിതമാകുന്ന ഒരു ജീവിക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നു. ആ നിമിഷം മുതൽ വികാസം എന്നത് തുടർച്ചയായതും സ്വയം നിയന്ത്രിതവും ലക്ഷ്യബോധമുള്ളതുമായ ഒന്നാണ്. ആദ്യഘട്ടത്തിലെ കോശവിഭജനം മാതാവിൽ നിന്നുള്ള കോശഘടകങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, മണിക്കൂറുകൾക്കുള്ളിൽ ഭ്രൂണം സ്വന്തം ജനിതക നിയന്ത്രണം ഏറ്റെടുക്കുകയും മെറ്റബോളിസം, കോശവിഭജനം തുടങ്ങിയ പ്രക്രിയകൾ സ്വന്തമായി നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അത് നിഷ്ക്രിയമായ ഒന്നല്ല; മറിച്ച് കൃത്യതയോടെ സ്വയം നിയന്ത്രിക്കുകയും അറ്റകുറ്റപ്പണികൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ജീവശാസ്ത്രപരമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ അനുസരിച്ച് സൈഗോട്ട് എന്നത് ഒരു ജീവിയാണ്. അത് സമഗ്രതയും സ്വയംഭരണാധികാരവും വ്യക്തിത്വവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു. ഇതിനെ നിഷേധിക്കുക എന്നാൽ ജീവശാസ്ത്രം അംഗീകരിക്കാത്ത ഒരു നിർവചനം സ്വീകരിക്കുക എന്നാണ് അർത്ഥം. ജൈവികമായ വസ്തുതയും ധാർമ്മികമായ വ്യാഖ്യാനവും തമ്മിലുള്ള വിടവാണ് ആധുനിക ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളുടെ കേന്ദ്രം.
ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് തത്വചിന്തയിലേക്ക്
ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്ന് നൈതികതയിലേക്കുള്ള മാറ്റം ശ്രദ്ധയോടെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടതാണ്. ഭ്രൂണം എന്താണെന്ന് വിവരിക്കാൻ ശാസ്ത്രത്തിന് കഴിയും, എന്നാൽ അതിനോട് എങ്ങനെ വർത്തിക്കണമെന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ അതിനാവില്ല. ധാർമ്മികമായ ചിന്തകൾ വസ്തുതകളിൽ നിന്ന് തന്നെ ആരംഭിക്കണം. ഭ്രൂണം എന്നത് ഒരു ജീവനുള്ള മനുഷ്യനാണെങ്കിൽ, അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഏതൊരു ധാർമ്മിക വിധിതീർപ്പും ആ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കണം.
വിവിധ ധാർമ്മിക ചിന്താധാരകൾ ഈ വസ്തുതയെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ കാണുന്നു. ഭ്രൂണത്തിന്റെ മൂല്യം അതിന്റെ നിലവിലെ പ്രവർത്തനക്ഷമതയിലല്ല, മറിച്ച് അത് എന്താണെന്നതിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നത്. യുക്തിചിന്തയുള്ള ഒരു വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഭാഗമായതുകൊണ്ട് തന്നെ ഭ്രൂണത്തിന് അന്തസ്സുണ്ട്. മറുവശത്ത്, ബോധമോ സ്വയംഭരണാധികാരമോ അടിസ്ഥാനമാക്കി മൂല്യം നിശ്ചയിക്കുന്ന രീതികൾ അപകടകരമാണ്. അത് കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കും ഭിന്നശേഷിക്കാർക്കും കോമ അവസ്ഥയിലുള്ളവർക്കും ധാർമ്മികമായ തുല്യത നിഷേധിക്കുന്നതിലേക്ക് നയിക്കും. പ്രവർത്തനക്ഷമതയനുസരിച്ച് അന്തസ്സ് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടാൽ, പ്രവർത്തനക്ഷമത നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ മൂല്യവും നഷ്ടമാകും.
വളർച്ച ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്ന ഒന്നിനെ നശിപ്പിക്കുന്നത് യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കലാണ്. മനുഷ്യനായി പെരുമാറുന്നതിലല്ല, മനുഷ്യനായിരിക്കുന്നതിലാണ് മൂല്യം. ഈ തത്വം മാത്രമാണ് സാർവത്രിക മനുഷ്യാവകാശങ്ങളെ താങ്ങിനിർത്തുന്നത്.
ചരിത്രപരമായ തുടർച്ചയും ആധുനിക വിസ്മൃതിയും
ആധുനിക ജീവശാസ്ത്രത്തിന് മുൻപേ തന്നെ, ഗർഭധാരണവും ജനനവും തമ്മിലുള്ള തുടർച്ച മനുഷ്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. ഗ്രീക്ക് ചിന്തകരും മധ്യകാല തത്വചിന്തകരും ആദ്യകാല ശാസ്ത്രജ്ഞരും ഭ്രൂണത്തെ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായി കണ്ടിരുന്നു. ഇന്ന് എംബ്രിയോളജി പഴയ സന്ദേഹങ്ങളെ ഇല്ലാതാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഭ്രൂണം പിന്നീട് എപ്പോഴോ മനുഷ്യനായി മാറുന്നതല്ല, മറിച്ച് തുടക്കം മുതൽക്കേ അത് മനുഷ്യനാണ്. ആധുനിക സംസ്കാരം പലപ്പോഴും ഈ തുടർച്ചയെ നിഷേധിക്കാറുണ്ട്. ഇത് ശാസ്ത്രീയമായ കാരണങ്ങളാലല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹികവും മനഃശാസ്ത്രപരവുമായ സമ്മർദ്ദങ്ങൾ മൂലമാണ്. വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ പലരും ഭ്രൂണത്തിന്റെ ജീവനെ അവഗണിക്കാൻ ശീലിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭ്രൂണം മനുഷ്യനാണെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നത് വലിയ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നതിന് തുല്യമായതുകൊണ്ട്, ആ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അവർ പുനർനിർവചിക്കുന്നു. എന്നാൽ സൗകര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ചുള്ള പുനർനിർവചനങ്ങളിലൂടെയല്ല ധാർമ്മിക പുരോഗതി ഉണ്ടാവുന്നത്. അടിമത്തം നിരോധിച്ചവരും മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ അംഗീകരിച്ചവരും സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് മൂല്യം മാറ്റാൻ വിസമ്മതിച്ചവരായിരുന്നു. ജനിക്കാത്തവരുടെ അവകാശങ്ങളും ആ ധാർമ്മിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
നിയമവും ഭരണകൂടവും
നിയമം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ധാർമ്മിക മനഃസാക്ഷിയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്. നിർവചനങ്ങളില്ലാതെ അതിന് പ്രവർത്തിക്കാനാവില്ല. ചരിത്രത്തിലുടനീളം നിയമവ്യവസ്ഥകൾ ഭ്രൂണത്തെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിൽ പരിഗണിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ വ്യത്യാസങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ ധാർമ്മിക കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മൂലമാണ് ഉണ്ടായത്. ആധുനിക നിയമത്തിൽ വ്യക്തിത്വത്തെ നിർവചിക്കുന്നത് വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നു. ഭ്രൂണം ഒരു വ്യക്തിയാണെങ്കിൽ ഭരണകൂടം അതിനെ സംരക്ഷിക്കണം. അല്ലാത്തപക്ഷം ഭരണകൂടത്തിന് നിശബ്ദത പാലിക്കാം. ഇവിടെ നിഷ്പക്ഷമായ ഒരു നിലപാടില്ല. സംരക്ഷണം നിഷേധിക്കുക എന്നത് ആ ജീവന് നിയമപരമായി നിലനിൽപ്പില്ല എന്ന് പറയുന്നതിന് തുല്യമാണ്.
മനഃസാക്ഷി
നാം ഏത് തരം സംസ്കാരമാണ് കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് എന്നതാണ് ഈ ചർച്ചയുടെ കാതൽ. ഭ്രൂണത്തെ നശിപ്പിക്കാവുന്ന ഒന്നായി കാണുന്ന സമൂഹം ആ യുക്തി മറ്റു ദുർബലരിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കും. ജനിക്കാത്തവരെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് കേവലം അവർക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കൽ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ധാർമ്മികമായ തുടർച്ച നിലനിർത്തൽ കൂടിയാണ്. ഇതിന് മതപരമായ വിശ്വാസങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല; മനുഷ്യജീവൻ മറ്റെല്ലാ അവകാശങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാനമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് മാത്രം മതിയാകും. എന്നാൽ ഈ ഉറച്ച നിലപാടുകൾ അനുകമ്പയോടെ വേണം അവതരിപ്പിക്കാൻ. ജീവനെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് പ്രയാസകരമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തവരെ ശിക്ഷിക്കാനല്ല. ധാർമ്മിക സത്യങ്ങൾ കാരുണ്യത്തിൽ നിന്ന് വേർപെടുത്താനാവില്ല. ജീവന്റെ പവിത്രത ഒരു ആയുധമായി മാറരുത്. അത് ദുരിതങ്ങൾക്കിടയിലും ജീവിതത്തിന് അർത്ഥമുണ്ടെന്ന് പറയുന്ന രീതിയാകണം.
ജീവൻ എപ്പോൾ ആരംഭിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യം അമൂർത്തമായ ഒന്നല്ല. അത് നമ്മെത്തന്നെ എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിന്റെ അടയാളമാണ്. മനുഷ്യജീവൻ അളക്കാനാവാത്ത വിധം പവിത്രമാണെങ്കിൽ നമ്മുടെ തത്വങ്ങൾ സുരക്ഷിതമാണ്. അത് വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാവുന്നതാണെങ്കിൽ പിന്നെ സുസ്ഥിരമായി മറ്റൊന്നും അവശേഷിക്കില്ല.
ഈ പരമ്പരയുടെ ലക്ഷ്യം വ്യക്തത പുനഃസ്ഥാപിക്കുക എന്നതാണ്. ജീവന്റെ ആരംഭം എന്നത് ഒരു അഭിപ്രായമല്ല, അതൊരു തിരിച്ചറിവാണ്. സൈഗോട്ട് പിന്നീട് മനുഷ്യനാകുന്നതല്ല, അത് നിലനിൽക്കുന്ന നിമിഷം മുതൽ മനുഷ്യനാണ്. ഇത് അംഗീകരിക്കുക എന്നത് ധാർമ്മികമായ വിവേകത്തിലേക്കും ശാസ്ത്രീയമായ സത്യസന്ധതയിലേക്കുമുള്ള ആദ്യ ചുവടുവെപ്പാണ്. വസ്തുതയും, മൂല്യവും, യുക്തിയും, അനുകമ്പയും സമ്മേളിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ മനുഷ്യന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് സത്യസന്ധമായി സംസാരിക്കാൻ സാധിക്കൂ.
ഈ പരമ്പര മൂന്ന് നിഗമനങ്ങളിൽ ഊന്നുന്നു:
- ശാസ്ത്രീയമായി: ബീജസങ്കലനം മുതൽ ഭ്രൂണം എന്നത് ഒരു മനുഷ്യജീവിയാണ്.
- ദാർശനികമായി: മനുഷ്യവംശത്തിലെ അംഗത്വം തന്നെ ധാർമ്മിക മൂല്യത്തിന് മതിയായ കാരണമാണ്.
- നിയമപരമായി: ഒരു നീതിപൂർവ്വമായ ഭരണകൂടം മനുഷ്യാവകാശങ്ങളോടുള്ള ആദരവ് നിലനിർത്താൻ ഈ മൂല്യത്തെ അംഗീകരിക്കണം.