പുനരാലോചനകൾ
ഇതുവരെയുള്ള നമ്മുടെ അന്വേഷണത്തിന് പിന്നിൽ ഒരൊറ്റ സമ്മർദ്ദം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. നാം ശാസ്ത്രത്തിൽ തുടങ്ങി, വിശദീകരണങ്ങളെ അതിന്റെ പരമാവധി വരെ പിന്തുടർന്നു. എന്നാൽ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ വലിയ വിജയങ്ങൾ അനിശ്ചിതത്വത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ചെയ്തതെന്ന് നാം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രപഞ്ച നിയമങ്ങൾ പെരുമാറ്റങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, എന്തുകൊണ്ട് നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടായി എന്ന ചോദ്യത്തിന് അവ ഉത്തരം നൽകുന്നില്ല. യാദൃച്ഛികതകൾ ഫലങ്ങളെ വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, എന്തുകൊണ്ട് സാധ്യതകളുടെ ഒരു മണ്ഡലം നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന് അവ വ്യക്തമാക്കുന്നില്ല. ജൈവ വ്യവസ്ഥകളുടെ പ്രവർത്തനം നാം ഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, എന്തുകൊണ്ട് അത്തരമൊരു വ്യവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്നു എന്നത് ഇപ്പോഴും ബാക്കിപത്രമായി തുടരുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ സിദ്ധാന്തം (Theory of Everything) രൂപപ്പെട്ടാൽ പോലും, എന്തുകൊണ്ട് ശൂന്യതയ്ക്ക് പകരം ഇങ്ങനെയൊരു പ്രപഞ്ചം നിലനിൽക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിയാകും.
അവിടെവെച്ച് നമ്മുടെ പൊതുവായ പാത അവസാനിച്ചു. അവിടെ നിന്ന് പല ദാർശനിക നിലപാടുകൾ സ്വീകരിക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കും. അനിശ്ചിതത്വത്തെ അന്തിമമായി സ്വീകരിക്കുകയോ, അതിനെ അനിവാര്യതയായി പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ വിശദീകരണം അനന്തമായി നീട്ടിവെക്കുകയോ ചെയ്യാം. എന്നാൽ ഈ ഉപന്യാസം അവസാനത്തെ പാതയെയാണ് ഗൗരവകരമായി പരിശോധിക്കുന്നത്. ഇതൊരു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമല്ല, മറിച്ച് വിശദീകരണത്തെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാതെ അതിന്റെ യുക്തിപരമായ അന്ത്യം വരെ എത്തിക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. ഈ പാതയെ അതീവ കൃത്യതയോടെ പിന്തുടർന്ന ചിന്തകൻ തോമസ് അക്വീനാസ് ആണ്. ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മതപരമായ ആധികാരികതയല്ല, മറിച്ച് അനിശ്ചിതത്വത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതികരണത്തിന്റെ ആന്തരിക യുക്തിയാണ്.
അക്വീനിയൻ ദർശനം: വഴിമാറ്റമല്ല, വഴിവിളക്ക്
ആധുനിക ശാസ്ത്രത്തെയും ഭൗതികശാസ്ത്ര സ്ഥിരാങ്കങ്ങളെയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നമ്മൾ പെട്ടെന്ന് മധ്യകാലഘട്ടത്തിലെ ഒരു ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനെ കേൾക്കുന്നത് ഒരു ‘കാറ്റഗറി മിസ്റ്റേക്ക്’ (Category mistake) ആണെന്ന് ചിലർക്ക് തോന്നാം. എന്നാൽ ഇത് അക്വീനാസിന്റെ രീതിയെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റായ ധാരണയിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതാണ്. അക്വീനാസ് ശാസ്ത്രത്തോട് മത്സരിക്കുന്നില്ല. ലോകം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം മറ്റൊരു ശാസ്ത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്നില്ല. അറിവിലെ വിടവുകളിലോ, സമയത്തിന്റെ തുടക്കത്തിലോ, പ്രകൃതി പ്രതിഭാസങ്ങളിലെ ദൈവിക ഇടപെടലുകളിലോ അദ്ദേഹം അഭയം തേടുന്നില്ല. ശാസ്ത്രം ലോകത്തെ എങ്ങനെ കാണുന്നുവോ—നിയമബദ്ധവും ക്രമമുള്ളതും എന്നാൽ അനിശ്ചിതവുമായി—അതേ ലോകത്തെയാണ് അദ്ദേഹം വിശകലനം ചെയ്യുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്: സ്വന്തം നിലനില്പിനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു വിശദീകരണവും നൽകാത്ത ഒരു വസ്തു എന്തുകൊണ്ട് നിലനിൽക്കുന്നു? ഇതൊരു ശാസ്ത്രീയ ചോദ്യമല്ലായിരിക്കാം, എന്നാൽ ഇത് യുക്തിരഹിതവുമല്ല. ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണങ്ങൾ അവയുടെ പരമാവധി ചെയ്തുകഴിയുമ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്ന മൗലികമായ ചോദ്യമാണിത്.
മൂന്നാം പഥം: അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ യുക്തിരേഖ
അക്വീനാസ് ഈ പ്രശ്നത്തെ അതീവ ലളിതമായാണ് തന്റെ ‘മൂന്നാമത്തെ വഴിയിൽ’ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ലോകത്തിലെ മിക്ക വസ്തുക്കളും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവ അനിവാര്യമായി നിലനിൽക്കേണ്ടവയല്ല. അവ ഉത്ഭവിക്കുകയും നശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവ അനിശ്ചിതമാണ് (Contingent). നിലനിൽക്കുന്ന സകല വസ്തുക്കളും ഇത്തരത്തിലുള്ളതാണെങ്കിൽ, നിലനിൽപ്പ് തന്നെ വിശദീകരിക്കപ്പെടാതെ അവശേഷിക്കുമെന്ന് അക്വീനാസ് വാദിക്കുന്നു. വിശദീകരണം എന്നത് സ്വന്തമായി നിലനില്പില്ലാത്ത വസ്തുക്കളുടെ അനന്തമായ ഒരു വലയം മാത്രമായി ചുരുങ്ങും. അതിനാൽ എല്ലാം അനിശ്ചിതമായിരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും, അനിവാര്യമായ (Necessary) ഒന്നെങ്കിലും നിലനിൽക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം നിഗമനത്തിലെത്തുന്നു.
എന്നാൽ പല ആധുനിക വായനക്കാരും ഇവിടെ വായന നിർത്തുകയാണ് പതിവ്. കാരണം ‘അനിവാര്യം’ എന്ന പദം ഇവിടെ അവ്യക്തമായി അനുഭവപ്പെടാം. എന്നാൽ അക്വീനാസ് അവിടെ നിർത്തുന്നില്ല. അനിവാര്യം എന്നത് കേവലം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്നതെന്നോ, സമയത്തിൽ ആധാരമില്ലാത്തതെന്നോ അർത്ഥമാക്കുന്നില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. അത്തരമൊരു മാറ്റം അനിശ്ചിതത്വത്തെ പുതിയൊരു രൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. ഈ തലത്തിൽ അനിവാര്യത എന്നതുകൊണ്ട് എന്താണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന ചോദ്യം അക്വീനാസിനെ എത്തിക്കുന്നത് അനിശ്ചിതത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗഹനമായ ഒരു വിശകലനത്തിലേക്കാണ്.
അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ആസ്ഥാനം: സ്വരൂപവും നിലനിൽപ്പും
അനിശ്ചിതത്വം എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശാസ്ത്രം പഠിക്കുന്ന വസ്തുക്കളെത്തന്നെ ഉദാഹരണമായെടുക്കാം. ജനിതക കോഡിന്റെ ഘടനയോ, ഭൗതികശാസ്ത്ര സ്ഥിരാങ്കങ്ങളുടെ മൂല്യമോ, ജൈവ വ്യവസ്ഥകളുടെ ക്രമീകരണമോ പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയും. അവ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നുവെന്നും എങ്ങനെ നിലവിൽ വന്നുവെന്നും നാം വിശദീകരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇത്രയും സമ്പൂർണ്ണമായ അറിവ് ലഭിച്ചാലും, ആ ഘടനകൾ ‘എന്തുകൊണ്ട് നിലനിൽക്കുന്നു’ എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിയാകും. വിവരണങ്ങളും വിശദീകരണങ്ങളും എത്രതന്നെ കൃത്യമായാലും അവ വസ്തുവിന്റെ നിലനില്പിനെ ഉറപ്പുനൽകുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം.
ഇതിനെ വിശദീകരിക്കാനായി അക്വീനാസ് ഒരു വസ്തു “എന്താണ്?” (Essence - സ്വരൂപം) എന്നതും, ആ വസ്തു “നിലനിൽക്കുന്നു” (Existence - നിലനില്പ്) എന്ന വസ്തുതയും തമ്മിൽ വേർതിരിക്കുന്നു. ഈ വിഭജനം കേവലം ഒരു തർക്കവിഷയമല്ല; അനിശ്ചിതത്വം യഥാർത്ഥത്തിൽ വസിക്കുന്നത് ഇവിടെയാണ്. ഒരു വസ്തുവിന്റെ സ്വരൂപത്തിൽത്തന്നെ അതിന്റെ നിലനില്പ് ഉൾച്ചേർന്നിരുന്നുവെങ്കിൽ അനിശ്ചിതത്വം ഇല്ലാതാകുമായിരുന്നു. അത്തരമൊരു വസ്തുവിന് നിലനിൽക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എവിടെ നോക്കിയാലും തന്റെ സത്തയിൽ നിലനില്പ് ഉൾക്കൊള്ളാത്ത വസ്തുക്കളെയാണ് നാം കാണുന്നത്. അവ വിവരിക്കാൻ സാധിക്കുന്നവയാണ്, അവ പ്രയോജനപ്രദമാണ്; എങ്കിലും അവ നിലനിൽക്കാതിരിക്കുന്നത് യാതൊരു യുക്തിവൈരുദ്ധ്യവുമല്ല. ഇതാണ് അനിശ്ചിതത്വം എന്നതുകൊണ്ട് അർത്ഥമാക്കുന്നത്.
കടമെടുത്ത നിലനിൽപ്പിന്റെ അപൂർണ്ണത
സ്വരൂപവും നിലനില്പും തമ്മിലുള്ള ഈ വിഭജനം വ്യക്തമായാൽ ഒരു പ്രശ്നം അനിവാര്യമായി ഉയരും. ഒരു വസ്തുവിന്റെ സ്വരൂപം അതിന്റെ നിലനില്പിനെ ഉറപ്പുനൽകുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ നിലനില്പ് അത് മറ്റൊന്നിൽ നിന്ന് സ്വീകരിച്ചതായിരിക്കണം. ഇതിനർത്ഥം പിണ്ഡമോ (Mass) ഊർജ്ജമോ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നതുപോലെ ഒരു വസ്തുവിൽ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് പകർന്നുനൽകുന്ന ഒരു ഭൗതിക ഗുണമല്ല നിലനില്പ് എന്നത് പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മറിച്ച്, അത്തരം ഒരു വസ്തുവിന്റെ അസ്തിത്വം അത് എന്താണെന്നതുകൊണ്ട് (സ്വരൂപം) മാത്രം വിശദീകരിക്കാനാവില്ലെന്നാണ് ഇതിന്റെ അർത്ഥം. അതിന്റെ ‘യാഥാർത്ഥ്യം’ (Actuality) സ്വയംഭൂവല്ല; മറിച്ച് സത്തപരമായ ഒരു ആശ്രിതത്വമാണ് (Ontological dependence) അത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.
ഇത് ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര വാദമല്ല, മറിച്ച് യുക്തിസഹമായ ഒരു തിരിച്ചറിവാണ്. ഒരു അനിശ്ചിത വസ്തുവിന്റെ നിലനില്പിനെ മറ്റൊരു അനിശ്ചിത വസ്തുവിനെ ഉപയോഗിച്ച് ശാസ്ത്രം വിശദീകരിക്കുന്നു. അത് തികച്ചും ന്യായവുമാണ്. എന്നാൽ ഇത്തരം വിശദീകരണങ്ങൾ അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ആ മണ്ഡലത്തിന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നില്ല. ഓരോ വിശദീകരണവും നിലനില്പിനെ വിശദീകരിക്കുന്നതിന് പകരം അതിനെ മുൻകൂട്ടി സ്വീകരിക്കുന്നു (Presuppose). ഓരോ കണ്ണിയും നിലനില്പിനെ കടം വാങ്ങുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഇവിടെ ഒരു ‘അനന്തമായ വിശദീകരണ ശൃംഖല’ (Infinite Regress) ചിലർ നിർദ്ദേശിച്ചേക്കാം. നിലനില്പ് ആധാരമില്ലാതെ ഇങ്ങനെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് അവർ വാദിക്കും. എന്നാൽ ഈ വാദം അല്പം ആഴത്തിൽ പരിശോധിച്ചാൽ അതിന്റെ ശൂന്യത മനസ്സിലാകും. ആ ശൃംഖലയിലെ ഓരോ അംഗവും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവയൊന്നും സ്വന്തം സത്തയിൽ നിന്ന് ആ നിലനില്പിനെ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നില്ല. ഓരോന്നും അത് കടം വാങ്ങുന്നു. ഈ ശൃംഖല അനന്തമാക്കുന്നത് കൊണ്ട് ഈ വസ്തുത മാറുന്നില്ല. ഒരു വസ്തുവിന്റെ നീളം ഒരിക്കലും അതിന്റെ ‘ഉടമസ്ഥതയ്ക്ക്’ (Ownership) പകരമാവില്ല.
ഭിക്ഷക്കാരുടെ ഒരു വലിയ നിര ഉണ്ടെന്ന് കരുതുക. അതിൽ ഒന്നാമത്തെ ആൾ ഇല്ല എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ആ നിര സമ്പന്നമാകില്ല. “നിലനില്പ് എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ആ നിരയുടെ നീളം കൂട്ടുന്നത് ഒരു ഉത്തരമല്ല. നൽകാനുള്ളത് കൈവശമുള്ള ഒരാൾ ആ നിരയിൽ ഉണ്ടായാൽ മാത്രമേ അതിന് മറുപടിയാകൂ. അതുകൊണ്ടാണ് അനിശ്ചിതത്വത്തിന്റെ ഈ ശൃംഖല യുക്തിരഹിതമാകാതിരിക്കണമെങ്കിൽ നിലനില്പ് കടം വാങ്ങാത്ത, സത്തപരമായിത്തന്നെ അനിവാര്യമായ ഒരു ആധാരശില വേണമെന്ന് അക്വീനാസ് പറയുന്നത്. ഈ ശൃംഖല സമയത്തിന്റേതല്ല, നിലനിൽപ്പിന്റേതാണ്.
അസ്തിത്വത്തിന്റെ സ്വയംഭൂവായ ആധാരശില
ഈ ഘട്ടത്തിൽ നമ്മുടെ മുന്നിലുള്ള വഴികൾ ചുരുങ്ങുകയാണ്. ഒന്നുകിൽ വിശദീകരണം അപൂർണ്ണമായി അവസാനിപ്പിച്ച് നിലനില്പിനെ ഒരു ‘ബ്രൂട്ട് ഫാക്ട്’ ആയി കരുതാം, അല്ലെങ്കിൽ യുക്തിയുടെ അവസാന ഘട്ടം വരെ സഞ്ചരിക്കാം. അക്വീനാസ് രണ്ടാമത്തെ പാതയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ആ പാതയിൽ ഉത്തരത്തിന്റെ സ്വഭാവം മുൻകൂട്ടി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ടതാണ്. നിലനില്പിനെ സത്തപരമായി താങ്ങിനിർത്താൻ ഒരു ആധാരശില ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ യാഥാർത്ഥ്യം നിലനില്പ് കടം വാങ്ങുന്ന ഒന്നായിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. “എന്തുകൊണ്ട് ഇത് നിലനിൽക്കുന്നു?” എന്ന ചോദ്യം അതിനെ സംബന്ധിച്ച് പ്രസക്തമല്ല.
അക്വീനാസിന്റെ ഭാഷയിൽ, നിലനില്പ് തന്നെ സ്വരൂപമായിട്ടുള്ള (Essence is existence) ഒരു യാഥാർത്ഥ്യമാണിത്. അദ്ദേഹം ഇതിനെ ഇപ്സം എസ്സെ സബ്സിസ്റ്റൻസ് (Ipsum Esse Subsistens) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇതൊരു കാവ്യാത്മക പ്രയോഗമല്ല, മറിച്ച് അതീവ കൃത്യതയുള്ള ഒരു വാദമാണ്. നിലനില്പ് ഒരു ഗുണമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ പ്രകൃതം തന്നെയായിട്ടുള്ള ഒന്നിനെക്കുറിച്ചാണ് ഇത് പറയുന്നത്. അവിടെ സ്വരൂപവും നിലനില്പും തമ്മിൽ വിടവുകളില്ല. ഇവിടെ നമ്മുടെ വാദം താല്ക്കാലികമായി അവസാനിക്കുന്നു. മെറ്റാഫിസിക്കൽ ആധാരശിലയ്ക്ക് ആവശ്യമായതിലപ്പുറം ഒന്നും തന്നെ ഈ ഘട്ടത്തിൽ നമുക്ക് സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയില്ല.
നിഗമനങ്ങളുടെ പരിധിയും പ്രസക്തിയും
ഈ നിഗമനം അതീവ ലളിതവും എന്നാൽ കണിശവുമാണ്. ഇത് നമുക്ക് വ്യക്തിത്വമോ, ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങളോ, സ്നേഹമോ ഒന്നും നൽകുന്നില്ല. ഇത് ക്രൈസ്തവ ദൈവത്തെക്കുറിച്ച് ഒന്നും തന്നെ ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അക്വീനാസ് തന്നെ ഇത് വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. മെറ്റാഫിസിക്കൽ ആധാരശിലയിൽ നിന്ന് മതപരമായ ദൈവത്തിലേക്ക് എത്താൻ ഇനിയും ഏറെ ദൂരം സഞ്ചരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ വാദം നമുക്ക് ഒരു കാര്യം ഉറപ്പുനൽകുന്നു: അനിശ്ചിതത്വത്തെ നിരാകരിക്കാതെ തന്നെ, വിശദീകരണം പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കാതെ തന്നെ ലോകത്തിന്റെ നിലനില്പിനെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഒരു വഴി ഇത് തുറന്നുതരുന്നു. അനിശ്ചിത വസ്തുക്കൾ ഇപ്പോഴും അനിശ്ചിതമായി തുടരുന്നു, ശാസ്ത്രീയ വിശദീകരണങ്ങൾ ഇപ്പോഴും അവയുടെ മണ്ഡലത്തിൽ സത്യമായി തുടരുന്നു. എന്നാൽ നിലനില്പ് എന്നത് ഇനി ആധാരവുമില്ലാതെ തൂങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമല്ല. ഈ പാത നിരസിക്കാൻ ആർക്കും അവകാശമുണ്ട്. അനിശ്ചിതത്വത്തെ ഒരു ബ്രൂട്ട് ഫാക്ട് ആയി സ്വീകരിക്കാം. എന്നാൽ ആ തീരുമാനം നിഷ്പക്ഷമല്ലെന്ന് മാത്രം തിരിച്ചറിയുക. അവിടെ വിശദീകരണത്തെ അവസാനിപ്പിക്കുക എന്നത് നിശബ്ദതയെ അന്തിമമായി തിരഞ്ഞെടുക്കലാണ്.
ഇത്തരമൊരു ആധാരശില അനിവാര്യമാണെങ്കിൽ, അടുത്ത ചോദ്യം അത് നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതല്ല, മറിച്ച് അത് ഈ ലോകവുമായി എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അത് ലോകത്തെ എങ്ങനെ താങ്ങിനിർത്തുന്നു? അനിശ്ചിതമായ ലോകം ഈ ആധാരശിലയുമായി എങ്ങനെ പൊരുത്തപ്പെടുന്നു? അക്വീനാസിന്റെ പങ്കാളിത്ത സിദ്ധാന്തവും (Doctrine of Participation) നിരന്തര സൃഷ്ടിയും (Continuous Creation) ഇതിന് നൽകുന്ന മറുപടികൾ അടുത്ത ഉപന്യാസത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യാം.