മുൻപുള്ള പ്രബന്ധത്തിൽ, സത്ത എന്നത് ഒരു വൈജ്ഞാനിക വ്യവസ്ഥയെ സുസ്ഥിരമായി നിലനിർത്തുന്ന ധർമ്മമാണ് നിർവ്വഹിച്ചത് എന്ന് വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടു. തോമസ് അക്വീനാസ്, ദാർശനികമായി കരുത്താർജ്ജിച്ച അരിസ്റ്റോട്ടിലിയൻ വ്യവസ്ഥയെ അഭിമുഖീകരിക്കുകയും അതിനുള്ളിൽ ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തെ പുനർനിർമ്മിക്കുകയും ചെയ്തു. ദൈവികവും പ്രകൃതിപരവുമായ കാരണത്വങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വ്യക്തമാക്കിയതിലൂടെ സത്താപരമായ അസ്ഥിരത നീക്കം ചെയ്യപ്പെടുകയാണ് അവിടെ ഉണ്ടായത്. അവിടെ സത്ത അന്വേഷണത്തിന് സുരക്ഷിതമായ അടിത്തറയൊരുക്കി. എന്നാൽ നിലവിലുള്ള സാഹചര്യം ഈയൊരു സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ നിന്നുള്ള ഇറക്കത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സത്തയ്ക്ക് അന്വേഷണങ്ങളെ സുരക്ഷിതമാക്കാൻ കഴിയുന്നതുപോലെ തന്നെ അവയെ പരിമിതപ്പെടുത്താനും സാധിക്കും. ജ്യാമിതീയമായ പൂർണ്ണതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രീക്ക് സങ്കല്പങ്ങൾ, ഒരു മെറ്റാഫിസിക്കൽ ദർശനം എപ്രകാരം ഒരേസമയം അസാധാരണമായ വൈജ്ഞാനിക നേട്ടങ്ങൾക്കും ഒപ്പം സ്വീകാര്യമായ വിശദീകരണങ്ങളുടെ പരിമിതികൾക്കും കാരണമാകുന്നു എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.
ഏതൊരു വിശകലനവും ചില അംഗീകാരങ്ങളിൽ നിന്നായിരിക്കണം ആരംഭിക്കേണ്ടത്. നിഗമനാത്മകമായ ജ്യോമട്രിയും (Deductive Geometry), ഫോർമൽ ലോജിക്കും, പ്രപഞ്ചം ബുദ്ധിഗ്രാഹ്യമാണെന്ന ബോധ്യവും ലോകത്തിന് നൽകിയത് ഗ്രീക്ക് ചിന്തയാണ്. യൂക്ലിഡിന്റെ ‘എലമെന്റ്സ്’ രണ്ട് സഹസ്രാബ്ദങ്ങളോളം ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ യുക്തിചിന്തയെ നയിച്ചു. അരിസ്റ്റോട്ടിലിന്റെ ‘സിലോജിസ്റ്റിക്’ വ്യവസ്ഥാപിതമായ യുക്തിയുടെ അടിത്തറപാകി. ഗ്രീക്കുകാർ വെറുമൊരു സൗന്ദര്യബോധത്തിന്റെ പിന്നാലെ പോയ സ്വപ്നജീവികളായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് മാത്തമാറ്റിക്സിനെ വിജ്ഞാനത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠയായി കണ്ട സൂക്ഷ്മചിന്തകരായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഗ്രീക്ക് ജ്യോമട്രിക്ക് കരുത്ത് നൽകിയ അതേ സത്താപരമായ പ്രതിബദ്ധതകൾ അവരുടെ കോസ്മോളജിയെ പിൽക്കാലത്ത് പ്രതിബന്ധമായി മാറുന്ന രീതിയിൽ രൂപപ്പെടുത്തി.
വൃത്തപൂർണ്ണതയുടെ മെറ്റാഫിസിക്സ്
പ്ലേറ്റോയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം യാഥാർത്ഥ്യം എന്നത് മാറ്റമില്ലാത്തതും ബുദ്ധിഗ്രാഹ്യവുമായ രൂപങ്ങളാൽ (Forms) നിർമ്മിതമാണ്. ദൃശ്യപ്രപഞ്ചം ഈ നിത്യരൂപങ്ങളിലുള്ള അപൂർണ്ണമായ പങ്കാളിത്തം മാത്രമാണ്. ‘ടിമേയസിൽ’ (Timaeus) പ്രപഞ്ചത്തെ ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ ഐക്യത്താൽ നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഒന്നായാണ് വർണ്ണിക്കുന്നത്. വൃത്തം അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ സിമ്മട്രി കൊണ്ടും സ്വത്വബോധം കൊണ്ടും സമ്പൂർണ്ണതയുടെയും യുക്തിയുടെയും അടയാളമായി മാറി. വൃത്തചലനം സ്വയം തിരിച്ചുവരുന്ന ഒന്നാണ്; അതിന് തുടക്കമോ ഒടുക്കമോ ഇല്ല. അതിന്റെ ഓരോ ബിന്ദുവിലും അത് പൂർണ്ണമാണ്. അരിസ്റ്റോട്ടിൽ ഈ മെറ്റാഫിസിക്സിനെ പുനഃക്രമീകരിച്ചപ്പോഴും അതിന്റെ ഘടനാപരമായ സവിശേഷത നിലനിർത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘ഓൺ ദ ഹെവൻസ്’ എന്ന കൃതിയിൽ, ആകാശലോകം ഭൗതികലോകത്തിൽ നിന്ന് അടിസ്ഥാനപരമായി വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.¹ ഭൗമിക വസ്തുക്കൾ അവയുടെ സ്വാഭാവിക സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് ചലിക്കുന്ന മൂലകങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമാണ്. എന്നാൽ ഈതർ (Aether) എന്ന അഞ്ചാമത്തെ മൂലകത്താൽ നിർമ്മിതമായ ആകാശഗോളങ്ങൾ നിത്യവും ഏകീകൃതവുമായ വൃത്തചലനത്തിലാണ് ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. വൃത്തചലനം എന്നത് ആകാശഗോളങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക സ്വഭാവമാണ്; കാരണം അത് നാശരഹിതവും തുടർച്ചയായതുമാണ്. ഇത് വെറുമൊരു സൗന്ദര്യപരമായ താല്പര്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പൂർണ്ണതയും നിത്യതയും ഉന്നതമായ സത്തകളുടെ സ്വരൂപമാണെന്ന ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഉടലെടുത്തത്. ആകാശഗോളങ്ങൾക്ക് ക്രമരഹിതമായ ചലനം ആരോപിക്കുന്നത് അപരിഹാര്യമായ അപൂർണ്ണത ആ ലോകത്ത് ഉണ്ടെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നതിന് തുല്യമായിരുന്നു. പൈതഗോറിയൻ പാരമ്പര്യം ഈ ചിന്താഗതിയെ കൂടുതൽ ഉറപ്പിച്ചു. സംഖ്യകളും ഐക്യവുമാണ് യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ആധാരമെന്ന് അവർ കരുതി. കോസ്മോസ് എന്ന വാക്കിനർത്ഥം ക്രമം എന്നായിരുന്നു; അത് ഘടനാപരവും ആനുപാതികവും സിമ്മട്രിക്കലുമായ ക്രമമാണ്. ഗ്രീക്ക് ജ്യോതിശാസ്ത്രം വികസിച്ചപ്പോഴേക്കും ആകാശഗോളങ്ങൾ ഏകീകൃതമായ വൃത്തങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കണം എന്ന സത്താപരമായ പ്രതിബദ്ധത ആഴത്തിൽ വേരോടിയിരുന്നു.
റിട്രോഗ്രേഡ് മോഷൻ എന്ന പ്രതിസന്ധി
ഗ്രഹങ്ങളുടെ ചലനം ഗ്രീക്ക് ചിന്തകർക്ക് മുന്നിൽ ഒരു വലിയ കടങ്കഥ നിർമിച്ചു. മിക്കപ്പോഴും ഗ്രഹങ്ങൾ സ്ഥിരനക്ഷത്രങ്ങളെ പശ്ചാത്തലമാക്കി കിഴക്കോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നതായാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ ചില ഇടവേളകളിൽ—പ്രത്യേകിച്ച് ചൊവ്വയുടെ കാര്യത്തിൽ—അവ വേഗത കുറയുകയും പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമാവുകയും തുടർന്ന് ദിശ മാറ്റി പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മുന്നോട്ടുള്ള ചലനം പുനരാരംഭിക്കുന്നതിന് മുൻപുള്ള ഈ പിന്നോട്ടുള്ള സഞ്ചാരത്തെ റിട്രോഗ്രേഡ് മോഷൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഭൂമിയെ കേന്ദ്രമാക്കിയുള്ള ലളിതമായ വൃത്തപാതയ്ക്ക് റിട്രോഗ്രേഡ് മോഷനെ വിശദീകരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. ഒരു ഗ്രഹം ഭൂമിക്ക് ചുറ്റും ഏകീകൃതമായ ഒരു വൃത്തത്തിലൂടെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നതെങ്കിൽ അത് ഒരിക്കലും ദിശ മാറില്ല. നിരീക്ഷണപരമായ ഈ പ്രതിസന്ധി വ്യക്തമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ വ്യക്തമായിരുന്നു സത്തയുടെ പൂർണ്ണതയിലുള്ള അവരുടെ വിശ്വാസം: ആകാശചലനങ്ങൾ വൃത്തപൂർണ്ണവും ഏകീകൃതവുമായിരിക്കണം. ഈ സങ്കീർണ്ണതയെ അവർ നേരിട്ടത് ജ്യാമിതീയമായ ബുദ്ധിപരമായ നീക്കങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു.
എപ്പിസൈക്കിളുകളും വൃത്തപൂർണ്ണതയുടെ സംരക്ഷണവും
യൂഡോക്സസ് (Eudoxus) ഗ്രഹചലനങ്ങളെ വിശദീകരിക്കാൻ കേന്ദ്രീകൃത ഗോളങ്ങൾ (Concentric spheres) എന്ന സങ്കല്പം മുന്നോട്ടുവെച്ചിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ടോളമി ‘ആൽമജസ്റ്റ്’ (Almagest) എന്ന കൃതിയിലൂടെ ഇതിലും വഴക്കമുള്ള ഒരു മാതൃക വികസിപ്പിച്ചു.² ടോളമിയുടെ വ്യവസ്ഥയിൽ, ഒരു ഗ്രഹം ഭൂമിയെ കേന്ദ്രമാക്കിയുള്ള ഒരൊറ്റ വൃത്തത്തിലല്ല സഞ്ചരിക്കുന്നത്. പകരം അത് എപ്പിസൈക്കിൾ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ചെറിയൊരു വൃത്തപാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഈ എപ്പിസൈക്കിളിന്റെ കേന്ദ്രമാകട്ടെ ഡിഫറന്റ് (Deferent) എന്നറിയപ്പെടുന്ന വലിയൊരു വൃത്തപാതയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. ഡിഫറന്റിന്റെ റേഡിയസ് R എന്നും അതിന്റെ കേന്ദ്രം ഭൂമിക്കടുത്താണെന്നും കരുതുക. ഗ്രഹം എപ്പിസൈക്കിളിന് മുകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു, അതിന്റെ റേഡിയസ് r ആണ്. രണ്ട് ചലനങ്ങളും ഏകീകൃതവും വൃത്താകൃതിയിലുള്ളതുമാണ്. എപ്പിസൈക്കിൾ കേന്ദ്രത്തിന്റെ ആംഗുലർ പൊസിഷൻ $\theta(t)$ എന്നും ഗ്രഹത്തിന്റെ എപ്പിസൈക്കിളിലെ ആംഗുലർ പൊസിഷൻ $\phi(t)$ എന്നും പരിഗണിച്ചാൽ ഗ്രഹത്തിന്റെ പൊസിഷൻ വെക്റ്റർ താഴെ കാണുന്ന രീതിയിൽ സൂചിപ്പിക്കാം: $$ \mathbf{P}(t) = R e^{i\theta(t)} + r e^{i\phi(t)} $$ രണ്ട് ഏകീകൃത വൃത്തചലനങ്ങളുടെ ഈ സംയോജനം (Superposition) ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ഗ്രഹത്തിന്റെ പാതയിൽ ലൂപ്പുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ചില പ്രത്യേക സമയങ്ങളിൽ ഗ്രഹത്തിന്റെ ഗതി പിന്നോട്ട് മാറുന്നതായി ഇത് തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിൽ വൃത്തചലനം ഉപേക്ഷിക്കാതെ തന്നെ റിട്രോഗ്രേഡ് മോഷനെ വിശദീകരിക്കാൻ അവർക്ക് സാധിച്ചു. നിരീക്ഷണങ്ങൾ കൂടുതൽ കൃത്യമായപ്പോൾ ഈ ജ്യാമിതീയ ചട്ടക്കൂട് കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായി. ഡിഫറന്റിന് ചെറിയ ഓഫ്സെറ്റുകൾ നൽകിയും, മറ്റൊരു കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ചലനം ഏകീകൃതമായി തോന്നിക്കുന്ന ഇക്വന്റ് (Equant) പോയിന്റുകൾ അവതരിപ്പിച്ചും അവർ ഇതിനെ നിലനിർത്തി. ഓരോ പരിഷ്കരണവും വൃത്തചലനം എന്ന സത്താപരമായ നിബന്ധനയെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിനായിരുന്നു. ടോളമിയുടെ വ്യവസ്ഥ യുക്തിരഹിതമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അക്കാലത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച മാത്തമാറ്റിക്കൽ മാതൃകയായിരുന്നു അത്. അതിന്റെ പരിമിതി കഴിവില്ലായ്മയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഘടനാപരമായിരുന്നു. ആകാശം വൃത്തപൂർണ്ണമായിരിക്കണം എന്ന നിബന്ധന ജ്യാമിതീയ സങ്കീർണ്ണതകളെ വർദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
കോപ്പർനിക്കസും പ്രതിബദ്ധതയുടെ തുടർച്ചയും
കോപ്പർനിക്കൻ വിപ്ലവം ഈ ചട്ടക്കൂടിനെ തകർത്തു എന്ന് പലപ്പോഴും കരുതാറുണ്ട്. എന്നാൽ അത് പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒന്നല്ല. നിക്കോളാസ് കോപ്പർനിക്കസ് പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് സൂര്യനിലേക്ക് മാറ്റി എന്നത് സത്യമാണ്. ഇത് കോസ്മോളജിയിലെ വലിയൊരു പുനഃക്രമീകരണമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും കോപ്പർനിക്കസ് ഏകീകൃത വൃത്തചലനം എന്ന നിബന്ധന നിലനിർത്തി.³ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹീലിയോസെൻട്രിക് മാതൃകയിലും എപ്പിസൈക്കിളുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. വൃത്തപൂർണ്ണതയിലുള്ള സത്താപരമായ പ്രതിബദ്ധത അവിടെയും മാറ്റമില്ലാതെ തുടർന്നു. സത്താപരമായ പ്രതിബദ്ധതകൾ മോഡുലാർ ആണെന്നതിന്റെ തെളിവാണ് ഇത്. ഒരാൾക്ക് ജിയോസെൻട്രിസം ഉപേക്ഷിക്കാമെങ്കിലും വൃത്തസങ്കല്പം നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കും. പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ കേന്ദ്രം മാറിയപ്പോഴും ആഴത്തിലുള്ള മെറ്റാഫിസിക്കൽ ഘടന മാറ്റമില്ലാതെ തുടർന്നു. പരിമിതി ജിയോസെൻട്രിസമല്ലായിരുന്നു, വൃത്തപൂർണ്ണതയായിരുന്നു.
കെപ്ലറും വൃത്തസങ്കല്പത്തിന്റെ തകർച്ചയും
യോഹാൻ കെപ്ലർ ഈ പാരമ്പര്യം പൂർണ്ണമായും ഉൾക്കൊണ്ട വ്യക്തിയായിരുന്നു. പ്ലേറ്റോണിക് ജ്യോമട്രിയെ അദ്ദേഹം ആരാധിക്കുകയും ഗ്രഹങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു ഹാർമോണിക് ക്രമം തിരയുകയും ചെയ്തിരുന്നു. തന്റെ ആദ്യകാല കൃതികളിൽ പ്ലേറ്റോണിക് സോളിഡുകൾ (Platonic solids) ഉപയോഗിച്ചാണ് അദ്ദേഹം സൗരയൂഥത്തിന്റെ മാതൃക നിർമ്മിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. ടൈക്കോ ബ്രാഹെ നൽകിയ ചൊവ്വയുടെ കൃത്യമായ നിരീക്ഷണ വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്തപ്പോൾ കെപ്ലർ അവയെ വൃത്തമാതൃകകളിൽ ഉൾക്കൊള്ളിക്കാൻ ആവർത്തിച്ചു ശ്രമിച്ചു. ആ വ്യത്യാസങ്ങൾ വളരെ ചെറുതായിരുന്നെങ്കിലും അവയെ അവഗണിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. വൃത്തമാതൃകയിലുള്ള എല്ലാ ക്രമീകരണങ്ങളും പരാജയപ്പെട്ടപ്പോഴാണ് ചൊവ്വ സഞ്ചരിക്കുന്നത് വൃത്തത്തിലല്ല എന്ന ബോധ്യം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായത്. രണ്ട് നിശ്ചിത ബിന്ദുക്കളിൽ (Foci) നിന്നുള്ള ദൂരങ്ങളുടെ തുക എപ്പോഴും സ്ഥിരമായിരിക്കുന്ന ബിന്ദുക്കളുടെ കൂട്ടമായാണ് എലിപ്സിനെ നിർവ്വചിക്കുന്നത്: $$ P F_1 + P F_2 = \text{constant} $$ കെപ്ലറുടെ ഒന്നാം നിയമം പ്രകാരം, സൂര്യൻ എലിപ്സിന്റെ ഒരു ഫോക്കസിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.⁴ ഗ്രഹം സൂര്യനോട് അടുക്കുമ്പോൾ വേഗത കൂടുകയും അകലുമ്പോൾ കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇത് കെപ്ലറുടെ രണ്ടാം നിയമത്തിൽ വിവരിക്കപ്പെടുന്നു: തുല്യ സമയങ്ങളിൽ തുല്യ വിസ്തൃതികൾ മുറിച്ചുകടക്കപ്പെടുന്നു. ഏകീകൃത വൃത്തചലനം ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ചലനം ക്രമമായി തുടരുന്നുവെങ്കിലും അത് വൃത്തത്തിലോ ഏകീകൃതമായ കോണീയ പ്രവേഗത്തിലോ അല്ല. എലിപ്സ് എന്ന രൂപം ചൊവ്വയുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളിലെ എല്ലാ പൊരുത്തക്കേടുകളും പരിഹരിച്ചു. വൃത്തത്തിലൂന്നിയുള്ള ഏതൊരു മാതൃകയേക്കാളും കൃത്യത അതിനുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് കേവലമൊരു സാങ്കേതിക പുരോഗതിയായിരുന്നില്ല. രണ്ട് സഹസ്രാബ്ദങ്ങളോളം വിജ്ഞാനത്തെ നയിച്ച ഒരു മെറ്റാഫിസിക്കൽ സങ്കല്പത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഇതിലെ പ്രധാന വെല്ലുവിളി. വൃത്തപൂർണ്ണത എന്നത് സത്താപരമായ ഒരു അനിവാര്യതയല്ലെന്ന് ഇതോടെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു.
സത്ത ഒരു പരിമിതിയായി
വൃത്തചലനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രീക്ക് സങ്കല്പം അന്വേഷണങ്ങളെ തടയുകയല്ല, മറിച്ച് അവയെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നീണ്ടുനിന്ന ജ്യാമിതീയ മാതൃകകൾക്ക് അത് പ്രചോദനമായി. പിൽക്കാല ജ്യോതിശാസ്ത്രജ്ഞർ പരിഷ്കരിച്ച ഗണിതശാസ്ത്ര ഭാഷ അത് നിർമ്മിച്ചെടുത്തു. എന്നാൽ അതേസമയം തന്നെ അത് ചിന്താപരമായ സാധ്യതകളെ പരിമിതപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. വൃത്തപൂർണ്ണത ആകാശചലനങ്ങളുടെ അനിവാര്യതയായി കണ്ടിടത്തോളം കാലം എലിപ്റ്റിക്കൽ മാതൃകകൾ പരിഗണിക്കപ്പെട്ടില്ല. സത്ത ഇവിടെ ഒരു നിരോധനമല്ല, മറിച്ച് അതിർവരമ്പായാണ് പ്രവർത്തിച്ചത്. നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും പരിശോധനകൾക്കും മുൻപ് തന്നെ ഏത് തരത്തിലുള്ള വിശദീകരണമാണ് സ്വീകാര്യം എന്ന് അത് നിശ്ചയിച്ചു. അക്വീനാസുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ വ്യത്യാസം വ്യക്തമാണ്. അവിടെ സത്ത ദൈവികവും പ്രകൃതിപരവുമായ കാരണത്വങ്ങൾക്കിടയിലെ സംഘർഷം കുറയ്ക്കുകയും അന്വേഷണത്തിന് അനുവാദം നൽകുകയും ചെയ്തു. ഇവിടെയാകട്ടെ, സത്ത അന്വേഷണത്തിന്റെ രൂപത്തെ മുൻകൂട്ടി പരിമിതപ്പെടുത്തി. ഈ വ്യത്യാസം മതവും ദർശനവും തമ്മിലോ വിശ്വാസവും യുക്തിയും തമ്മിലോ ഉള്ളതല്ല. രണ്ട് സാഹചര്യങ്ങളിലും സങ്കീർണ്ണമായ മെറ്റാഫിസിക്കൽ വ്യവസ്ഥകൾ അന്വേഷണങ്ങളെ രൂപപ്പെടുത്തി. സത്താപരമായ ചില സവിശേഷതകളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് വാശിപിടിച്ചാൽ തികച്ചും യുക്തിപരമായ ഒരു ചട്ടക്കൂട് പോലും ഭാവനയെ പരിമിതപ്പെടുത്തുമെന്ന് ഗ്രീക്ക് അനുഭവം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. വൃത്തപൂർണ്ണത എന്ന സങ്കല്പം അയഞ്ഞതോടെ ജ്യോതിശാസ്ത്രം അതിവേഗം മുന്നേറി. ന്യൂട്ടന്റെ ഗുരുത്വാകർഷണ നിയമം പിന്നീട് എലിപ്റ്റിക്കൽ ചലനത്തിന് ഭൗതികമായ വിശദീകരണം നൽകി. എന്നാൽ ആ സിദ്ധാന്തത്തിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നത്, ആകാശചലനങ്ങൾ ജ്യാമിതീയ പൂർണ്ണതയ്ക്ക് വിധേയമായിരിക്കണം എന്ന മുൻവിധി ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോഴാണ്. സത്തയെക്കുറിച്ചുള്ള ഗ്രീക്ക് സങ്കല്പം ഒരേസമയം നിർമ്മാണാത്മകവും നിയന്ത്രണപരവുമായിരുന്നു. അത് ജ്യോമട്രിക്ക് ജന്മം നൽകുകയും കോസ്മോളജിയെ തളച്ചിടുകയും ചെയ്തു. സത്ത ഇവിടെ ചിന്തയുടെ ചക്രവാളത്തെയാണ് നിർണ്ണയിച്ചത്.
References
- Aristotle, On the Heavens, trans. W. K. C. Guthrie (Loeb Classical Library).
- Claudius Ptolemy, Almagest, trans. G. J. Toomer (Princeton University Press, 1998).
- Nicolaus Copernicus, De revolutionibus orbium coelestium (1543).
- Johannes Kepler, Astronomia Nova (1609), trans. William H. Donahue (Cambridge University Press, 1992).